Zo nu en dan zoeken we een gastgezin voor een teefje of een reu. Wat betekent het eigenlijk om gastgezin te zijn voor een pup van Rubies Labradoodles? Hieronder de ervaring van het gastgezin van Sammie. Heb je interesse om zelf gastgezin te worden en wil je er meer over weten. Neem dan gerust contact met ons op.
“De meest gestelde vraag van de afgelopen acht weken is of ik Sammie niet enorm mis. En ja, natuurlijk mis ik haar. Maar het is zo bijzonder om haar in de rol van moeder te zien, dat dat het gemis ruimschoots compenseert.
Bijna drie jaar geleden vroegen Ruben en Marjon mij of ik gastgezin wilde worden voor een van hun teefjes. Na een weekend nadenken zei ik vol overtuiging ‘ja’. Zo begon het avontuur met Sammie. Haar naam mocht ik zelf kiezen en vanaf het begin zien Ruben en Marjon mij ook echt als haar vrouwtje.
Na haar eerste verjaardag werd Sammie gekeurd: eerst haar ogen – een test die jaarlijks wordt herhaald – daarna haar gewrichten en natuurlijk haar DNA. Alle signalen stonden op groen, dus zodra ze oud genoeg was, kon er een nestje komen. Toen Sammie voor de derde keer loops werd, was het zover. Marjon zei: “Dan mag Sammie nu voor het eerst mama worden.”
Sammie had een date met Charlie en een paar weken later reed Marjon met haar naar Breda voor een echo. Daar zagen we het mooie nieuws: ze was drachtig. Haar zwangerschap verliep zonder problemen en een week voor de uitgerekende datum bracht ik haar naar Ruben en Marjon, waar ze zich moeiteloos weer in hun roedel voegde.
Op vrijdag 6 maart kreeg ik een berichtje dat de eerste tekenen van de bevalling zichtbaar waren. Al snel volgde het nieuws dat het eerste pupje geboren was. Helaas had ik die middag andere verplichtingen, waardoor ik er niet bij kon zijn.
Maar een half uur nadat het laatste pupje geboren was, zat ik al samen met Marjon, Sammie en de pups in de werpkist. Ik zorgde voor Sammie, terwijl Marjon zich over de pups ontfermde. Sammie gaf daar voor het eerst haar kleintjes te drinken, met haar kop in mijn schoot. Het was een van de liefste momenten die ik ooit met haar heb meegemaakt.
In de eerste uren moest Sammie even haar weg vinden als moeder, maar al snel had ze het helemaal onder de knie. De weken daarna zag ik haar uitgroeien tot een zorgzame en zelfverzekerde moeder, al bleef ze ook haar eigen karakter houden. Knuffels waren duidelijk van haar – niet van de pups – en dat bewaakte ze fanatiek. Arme Ruben heeft regelmatig het veld moeten afzoeken om alle door Sammie verspreide knuffels weer terug te halen.
Via de app van de toekomstige baasjes kon ik meekijken en meegenieten van alle foto’s en filmpjes. Daarnaast kreeg ik van Marjon ook regelmatig updates over Sammie zelf. En ging ik eens per week ik langs om Sammie te knuffelen en de kleintjes te bewonderen.
Ik zag hoe Sammie haar plek volledig had gevonden. Samen met Mila, die tegelijkertijd ook een nestje had, en Keira vormde ze een prachtig drietal. Ze lag graag bij Marjon op de bank, kroop soms bij oma Ruby in de mand en zorgde met toewijding voor haar eigen pups, net zoals Mila dat voor haar nestje deed. Het voelde alsof ze dit al jaren deed.
In overleg met Marjon besprak ik wanneer Sammie weer naar huis zou komen. Uiteindelijk besloten we haar nog wat langer te laten blijven. Ze was nog niet klaar met haar pups en het was duidelijk dat dit, zowel voor Sammie als voor de pups, het beste was.
Een paar dagen later gaf Marjon aan dat de tijd wel rijp was. Dus kwam ik haar een dag later halen. Sammie was die ochtend gewassen en ging dus schoon mee naar huis. Al wilde ze eigenlijk helemaal niet mee, want haar vriendinnen bleven achter. Dus gingen we nog even achterom om nog één keer gedag te zeggen. Daarna stapten we in de auto en nog voor we de provinciale weg bereikten, lag Sammie alweer als vanouds opgerold in haar automand te slapen.
Eenmaal thuis liep ze naar haar mand, zocht een fijn plekje en de rest van de middag had ik geen kind meer aan haar. Toen wilde ze wel even dag gaan zeggen, bij haar tante Ingrid, bij de buurvrouw en bij een buurman. Het was alsof ze met dat rondje zei: “Hallo, ik ben er weer.” Dat was eigenlijk de hele overgang: Sammie is weer thuis en het is alsof ze nooit is weggeweest.”
Carlien
